Dlaczego piłka nożna jest w Polsce sportem narodowym?

Osobom, które nie są wielkimi fanami piłki nożnej często ciężko jest zrozumieć skąd wziął się tak wielki fenomen tego sportu. W piłkę gra cała Europa, cała Ameryka Południowa i Afryka (grają oczywiście również kraje Ameryki Północnej, Łacińskiej i Azjaci, ale już mniej) – w niemal każdym kraju prężnie działają profesjonalne ligi piłkarskie, a i amatorskie boiska pełne są śmiałków, którzy chcą w ten sposób po prostu spędzić czas. Dlaczego łączy nas piłka w ten sposób? Jaka jest przyczyna tego, że piłka nożna w Polsce jest sportem narodowym?

Długa historia

Zacznijmy od tego, że piłka nożna ma naprawdę bardzo długą historię. Pierwsze wzmianki o niej pojawiły się już w XII wieku w Anglii i już wtedy miała bardzo dużą popularność. Oczywiście nie możemy dokładnie porównywać tamtych gier, które często nie miały określanych reguł (albo określane były pobieżnie na chwilę przed „meczem”), do dzisiejszej piłki. Początek gier z piłką w ogóle możemy jednak uznać za niezwykle ważny dla ówczesnych ludzi.

Oczywiście w tamtych czasach piłka nie była tylko kopana. Aż do połowy XIX wieku piłka nożna w swoich założeniach bardzo przypominała rugby i dopiero organizacja The Football Association wprowadziła w życie reguły mówiące o tym, że piłki nie wolno dotykać rękami. Faktyczny podział między rugby a piłką nożną odbył się w 1871 roku, kiedy ta pierwsza dyscyplina powołała swoją własną organizację – The Rugby Association.

Galicja kolebką piłki nożnej w Polsce

Pierwsze kluby piłkarskie w Polsce zaczęły powstawać w Galicji (głównie w Krakowie i we Lwowie) w czasach zaborów, ponieważ były to ziemie, gdzie Polacy mieli największą autonomię. Pierwsze kluby piłkarskie powstały we Lwowie (Pogoń, Czarni), a następnie w Krakowie – Wisła i Cracovia. Kolejne zespoły zaczęły powstawać jak grzyby po deszczu, a piłka nożna stała się sposobem na spędzanie wolnego czasu i zyskała miano najbardziej atrakcyjnego sportu.

II wojna światowa – walka o piłkę nożną

W czasie trwania II wojny światowej Hitler i jego poplecznicy zdawali sobie sprawę, że piłka nożna w Polsce to bardzo ważny element kultury, więc… zakazali uprawiania Polakom tego sportu! Mimo to Polacy wciąż grali w „podziemiu”, starając się wywieść w pole okupanta. Miłość do piłki zwyciężyła, chociaż cena za grę była bardzo wysoka – dość powiedzieć, że w czasie wojny do samego Auschwitz trawiło ponad 5 tys. polskich piłkarzy!

Tylko w czasie spotkań rozgrywanych w Krakowie Niemcy organizowali łapanki, przerywali mecze i… dokonywali egzekucji na uczestnikach wydarzeń sportowych. Czy trzeba mówić coś więcej o tym, że piłka budowała tożsamość narodową już wtedy?

Ciężki okres PRL-u

Nie inaczej było w okresie istnienia Polskiej Republiki Ludowej. Reprezentacja Polski i piłka nożna wydawały się być jedynymi prawdziwie polskimi elementami w szarym, komunistycznym świecie. Sukcesy reprezentacji na Mistrzostwach Świata w RFN i na Mistrzostwach w Hiszpanii (w obu przypadkach Polacy zajęli 3. miejsce) rozbudzały w Polakach nadzieję. Zresztą mecze były czasami jedyną okazją, kiedy w czasie głośnego dopingu można było spokojnie rozmawiać, bez obawy o bycie podsłuchanym.

Jak widać, przywiązanie Polaków do piłki nożnej rosło od pierwszych lat, kiedy ta dyscyplina pojawiła się w naszym kraju. Nic dziwnego, że dzisiaj bez piłki, która stała się częścią naszej kultury, nie wyobrażamy sobie sportu narodowego.

 

Serwis ze sportowymi faktami: Łączy nas Piłka – www.laczynaspasja.pl